Δημαγωγία

του Γιώργου Δημητρίου*

- «Δημαγωγία είναι η ικανότητα, να επενδύεις τις μικρότερες ιδέες με τα πιο παχιά λόγια» - Αβραάμ Λίνκολν

- «Το μυστικό του δημαγωγού είναι να φαίνεται τόσο κουτός όσο κι οι ακροατές του, ώστε να νομίζουν πως είναι τόσο έξυπνοι όσο κι εκείνος»  - Καρλ Κράους

Σαν πολιτική πρακτική και τεχνική, η δημαγωγία στοχεύει στην διασφάλιση της λαϊκής συναίνεσης υποκρινόμενη συμπαράσταση στην δυσαρέσκεια και στις πλέον ανορθολογικές διεκδικήσεις της πλειοψηφίας, παράλληλα με την ψευδή εντύπωση αγώνα για να τους δοθεί μια θετική απάντηση. Ο δημαγωγός στηρίζεται σε ανορθολογικά συναισθήματα και σε υπολανθάνουσες κοινωνικές ανάγκες, για να τροφοδοτήσει φόβο και μίσος για τον πολιτικό αντίπαλο ή και για μειονότητες που χρησιμοποιούνται σαν «αποδιοπομπαίος τράγος».

Η δημαγωγία συνιστά καταλυτικό παράγοντα εκφυλισμού της δημοκρατίας που καταλήγει, αναπόφευκτα, στην τυραννία. Για τον Κάρλος Αρτούρο Τόρες, κριτικό της δημαγωγίας και της «τυραννίας της μάζας» «υπάρχουν προσωπικότητες που, από την φύση τους, τείνουν να καθοδηγούν τις μάζες στην κατεύθυνση συγκρούσεων, προσωπικότητες που ενσαρκώνουν τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες της δημοκρατίας… Είναι οι δημαγωγοί που παίρνουν την σάρκα και τα οστά της δημαγωγίας… Δημαγωγία είναι η φαινομενική σύμμαχος της δημοκρατίας και ο πρόδηλος εχθρός της… Είναι η υπερβολή της αρχής που έρχεται να ακυρώσει την αρχή την ίδια…».

Ο δημαγωγός είναι το δηλητηριώδες φρούτο της δημοκρατίας. Μέσω της τεχνικής του συγκεντρώνει στα χέρια του υπερεξουσίες. Πηγή της δύναμης του είναι πάντοτε η μάζα ως ο αποκλειστικός, νομιμοποιημένος, κυρίαρχος. Η μάζα που κολακεύεται και σαγηνεύεται δίνει στον δημαγωγό εξουσίες που τον κάνουν συχνά ισχυρότερο των νόμων.

Τα βασικά εμπόδια στην άνοδο και στο θρίαμβο του δημαγωγού είναι οι νόμοι και ο υπεύθυνος, ενσυνείδητος, πολίτης. «Όπου κυριαρχεί η δημοκρατία στο πλαίσιο του νόμου», σημείωνε ο Αντρέα Μπόκι, «δεν υπάρχει χώρος για τον δημαγωγό γιατί ο νόμος κυβερνά από όλες τις σκοπιές και μόνο οι καλύτεροι καταλαμβάνουν τις προεξέχουσες θέσεις».

Κάλεσμα για την μετα-αναπτυξιακή εποχή: να δώσουμε τέλος στην εξάρτηση από την οικονομία της «ανάπτυξης»

Την ίδια στιγμή που η συγκυβέρνηση των εθνολαϊκιστών ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και της γκρούπας των κυνικών εμπόρων του brand name «οικολόγοι πράσινοι» περιχαρακώνει βίαια την πτωχυμένη κοινωνία σε μία άθλια πρωτο-βιομηχανική διάσταση δίχως προηγούμενο - των εξορύξεων και των πετρελαίων, της τσιμεντοποίησης αιγιαλών, δασών και αρχέγονων τοπίων, του «άγριου αιολικού», της ενίσχυσης της εντατικής κτηνοτροφίας και της βιομηχανίας γούνας, των αγωγών αερίου και της βρώμικης ιχθυοκαλλιέργειας - 250 ευρωπαίοι ακαδημαϊκοί και διανοούμενοι από όλο τον κόσμο, μέλη 5 ευρω-κοινοβουλευτικών ομάδων, το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών και πολυάριθμοι οργανισμοί, συνδικάτα και ΜΚΟ, οργανώνουν μεταξύ 18 και 19 Σεπτεμβρίου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την πρώτη «Συνδιάσκεψη για την Μετα-Αναπτυξιακή Εποχή». Η Συνδιάσκεψη πραγματοποιείται με την ευκαιρία της συμπλήρωσης μιας δεκαετίας οργάνωσης των Παγκόσμιων Συνδιασκέψεων για την Αποανάπτυξη, την Οικολογική Αειφορία και την Κοινωνική Ισότητα και έχει σαν στόχο την διερεύνηση των δυνατοτήτων συγκρότησης μιας «Οικονομίας της Μετα-Ανάπτυξης» στην Ευρώπη.

Ο πρωταρχικός οικονομικός στόχος των ευρωπαϊκών κρατών κατά την τελευταία 7ετία στάθηκε η αύξηση του ΑΕΠ. Η αύξηση επιτεύχθηκε κατά κάποιο τρόπο αλλά με παράλληλες, εξαιρετικά αρνητικές, επιπτώσεις στο περιβάλλον. Σήμερα και ενώ είμαστε στο σημείο υπέρβασης των ορίων της ασφαλούς παρέμβασης της ανθρωπότητας στο οικοσύστημα-πλανήτης, δεν υπάρχει καμία απολύτως ένδειξη της αναγκαίας αποσύνδεσης της οικονομικής δραστηριότητας από μια ανορθολογική χρήση των πόρων και μια επιζήμια παραγωγή αποβλήτων. Η αντιμετώπιση του προβλήματος, μαζί με την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κρατών, απαιτούν αλλαγή πλεύσης ως προς το φαινόμενο «ανάπτυξη».

Η «ανάπτυξη» γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη λόγω της μείωσης της παραγωγικότητας, του κορεσμού της αγοράς και, φυσικά, της σοβαρής οικολογικής υποβάθμισης. Αν διατηρηθούν οι τρέχουσες τάσεις η Ευρώπη θα σταματήσει να αναπτύσσεται μέσα σε μια δεκαετία. Διαφορετικά, η κοπιώδης διατήρησης της απαιτεί την τροφοδοσία της με περισσότερο χρέος, με τον περαιτέρω θρυμματισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, την επιμήκυνση του ωραρίου εργασίας και την μείωση της κοινωνικής προστασίας, δημιουργώντας σοβαρές κοινωνικές ρήξεις, οικονομική αστάθεια και, κυρίως, υπονόμευση της δημοκρατίας.

«Divest» και το Παγκόσμιο Κίνημα «350»: Εδώ και τώρα από-επένδυση στον τομέα των ορυκτών καυσίμων

Όχι στα ορυκτά καύσιμα, Όχι σε έρευνες νέων κοιτασμάτων λιγνίτη, πετρελαίου και αερίου, Ναι στην 100% ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές, Η λύση στην κλιματική κρίση είναι ένας κόσμος απαλλαγμένος από τα ορυκτά καύσιμα, Από-επενδύστε στον τομέα των ορυκτών καυσίμων. Από-επενδύστε γιατί είναι καιρός να προχωρήσουμε πέραν των ορυκτών καυσίμων. Από-επενδύστε και φωνάξτε το σε μία από τις ετήσιες, ταυτόχρονες, κινητοποιήσεις μας στις χώρες του κόσμου… Πιστεύουμε σε ένα κόσμο «κλιματικής ασφάλειας», σε ένα καλύτερο μέλλον, σε ένα κόσμο βιώσιμης ευημερίας φτιαγμένο με τη δύναμη που έχει ο πολίτης.

«Από-επενδύστε» είναι το μότο του Παγκόσμιου Κινήματος κατά των Ορυκτών Καυσίμων – anti-carbon - «350» - www.350.org - που συγκροτήθηκε πριν από 10 περίπου χρόνια, στις Ηνωμένες Πολιτείες από μία ομάδα πανεπιστημιακών και τον περιβαλλοντολόγο, ακτιβιστή και συγγραφέα Ουίλιαμ Ερνστ Μακ Κίμπεν*, με στόχο την ευαισθητοποίηση γύρω από την κλιματική αλλαγή και την ανάγκη δραστικών και ριζικών παρεμβάσεων. Η επείγουσα επιλογή την οποία θέτει είναι εκείνη της ταχείας από-επένδυσης στον τομέα των ορυκτών καυσίμων, με μεταφορά των κεφαλαίων στο πεδίο άλλων πηγών ενέργειας, συμβατών με το οικοσύστημα-πλανήτης.

Από αυτή την οπτική γωνία, η δραματική ανάγκη ενδυνάμωσης της φωνής του Κινήματος οδήγησε στην ετήσια διοργάνωση μίας διήμερης, ταυτόχρονης, κινητοποίησης σε πολλές χώρες του κόσμου με μότο το «Fossil fuel Divestment Day». Το 2009, το Kίνημα οργάνωσε 5.200 ταυτόχρονες εκδηλώσεις σε 181 χώρες, το 2010 7.000 ταυτόχρονες εκδηλώσεις σε 188 χώρες, ενώ το 2011 και το 2012 οργάνωσε μία μεγάλη εκστρατεία κατά του προτεινόμενου αγωγού Κέιστόουν XL, γεγονός που κατέληξε σε τριήμερη φυλάκιση του Μακ Κίμπεν. «Τα ορυκτά καύσιμα αποτελούν υψηλό ρίσκο και για τους επενδυτές και για τον πλανήτη» επισημαίνουν οι εκπρόσωποι του Κινήματος. «Γι’αυτό καλούμε τις κυβερνήσεις να αποσύρουν τις μετοχές τους από τις εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτό τον τομέα».

«Άγριο Αιολικό» : η μεγαλύτερη κερδοσκοπική επιχείρηση από τη δεκαετία του ’60

 του Έντσο Κριπέτσι, υπεύθυνου Ιταλικής Ορνιθολογικής Εταιρείας – LIPU, για την Απούλια*

Η πρωτοφανής επίθεση στο υπέροχο ελληνικό τοπίο και στο ανεκτίμητο φυσικό κεφάλαιο της χώρας από μέρους των αδίστακτων «εμπόρων του ανέμου» - με κάθε κόστος, σε αγαστή συνεργασία με μία κυβέρνηση κυνικών μεταπρατών και σε ένα πλαίσιο εσκεμμένης απουσίας κάθε ιδέας εθνικού, περιφερειακών και, αν θέλουμε, και δημοτικών σχεδίων ενεργειακής πολιτικής - δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη. Την ίδια και ίσως αγριότερη επίθεση έχουν δεχθεί τις τελευταίες δεκαετίες η φυσική και πολιτισμική κληρονομιά και άλλων χωρών της Δυτικής Ευρώπης με πρώτη την γειτονική Ιταλία. Η μοναδική διαφορά είναι ότι εκεί η κοινωνία των πολιτών πέρασε άμεσα στην αντίσταση. Συσπειρώθηκε τάχιστα σε Πρωτοβουλίες, Ενώσεις  και Φόρουμ, για να γεμίσει με προσφυγές τα διοικητικά δικαστήρια της χώρας με την στήριξη πολιτικών και επαγγελματικών φορέων, Επιμελητηρίων, Τομεακών Ενώσεων και μεγάλων ΜΚΟ και να επιβραδύνει αισθητά το φαινόμενο.

------------------------------------------------------

Το φαινόμενο του «Άγριου Αιολικού» δημιουργήθηκε χάριν του καθορισμού και του προγραμματισμού υπέρογκων κινήτρων πριν από την οποιαδήποτε προσπάθεια πληροφόρησης, διαβούλευσης, αντιπαράθεσης, διευθέτησης αυστηρών κανόνων και αυστηρών «ad hoc» χωροταξικών πλαισίων. Και αυτό, λόγω της συστηματικής παρεμπόδισης των παραπάνω από τα αιολικά λόμπι που επένδυσαν μέρος των τεράστιων κερδών που απέρρεαν από τα κίνητρα για την δέσμευση του πολιτικού συστήματος, μεταλλάσσοντας ένα από τα βασικά εργαλεία παραγωγής καθαρής ενέργειας σε εργαλείο μιας κολοσσιαίας κερδοσκοπικής επιχείρησης, ίσως τη μεγαλύτερη από την δεκαετία του ’60 μετά από εκείνη της άγριας οικοδόμησης. Σημαντική στήριξη στην διεύρυνση του φαινόμενου προσέφερε και ένα «χαλαρό» θεσμικό πλαίσιο, που θεσπίστηκε πολύ αργά – μόλις το 2010 – το οποίο επέτρεψε ευρύτατες παρεκκλίσεις όπως ο χαρακτηρισμός ιδιωτικών επενδύσεων ως «δημοσίου συμφέροντος» με αποτέλεσμα να υιοθετούνται οι τυπικές διαδικασίες απαλλοτρίωσης που το χαρακτηρίζουν και να υποθηκεύονται οι χωροταξικές και πολεοδομικές υποδείξεις και απαγορεύσεις, ακόμη και στις περιπτώσεις προστατευόμενων περιοχών.

Παρά ταύτα, παρά την καταστροφή ευρείας κλίμακας που επέφερε και επιφέρει το «Άγριο Αιολικό», τα αιολικά λόμπι συνεχίζουν στον δρόμο της αίτησης και της κάρπωσης νέων κινήτρων και νέων επιδοτήσεων που μεταφράζονται σε νέες καταστροφές μέσω εκατοντάδων και, ίσως, χιλιάδων αιολικών μεγα-μηχανών. Πρόκειται για μία ουσιαστικά ανεξέλεγκτη διαδικασία, με πρωταγωνιστές την ελεύθερη πρωτοβουλία «αρπακτικών» που για μια 15ετία γέμιζαν με κάθε είδους πρόταση τα εντελώς απροετοίμαστα αρμόδια γραφεία τα οποία αναγκάζονταν να εγκρίνουν κάτω από την απειλή προσφυγών στα διοικητικά δικαστήρια σε περίπτωση απόρριψης. Και σαν να μην έφθανε όλο αυτό, επινόησαν γρήγορα και το «μίνι-αιολικό» – που «μίνι» δεν είναι - για να μπορούν να υλοποιούν τα ίδια πάρκα ανεμογεννητριών - μερικών εκατοντάδων KW και ύψους έως 100 μέτρων - με απλή δήλωση έναρξης δραστηριότητας.

H COSMOTE χορηγός των παράνομων παραστάσεων του Αττικού Πάρκου

Ενώ το κράτος φτιάχνει φωτογραφικά παραθυράκια στο νόμο ώστε να συνεχίζονται οι παράνομες παραστάσεις τσίρκου (άρα και ο βασανισμός των δελφινιών) στο Αττικό Πάρκο, ονομάζοντάς τις «εκπαιδευτικές», εμείς θα προσπαθούμε τουλάχιστον να ενημερώνουμε τον κόσμο και όχι μόνο. Η COSMOTE (πιθανόν μην γνωρίζοντας τις παρανομίες του Αττικού Πάρκου) είναι μεγάλος χορηγός τους και διαφημίζει το Πάρκο ακόμα και από το ραδιόφωνο, μέσω του προγράμματος «Cosmote deals for you» προσφέροντας δύο εισιτήρια στην τιμή του ενός και δωρεάν είσοδο σε όλα τα παιδιά - https://www.cosmote.gr/mobile/dealsforyou/entertaiment_zoo.html και http://www.atticapark.com/el/sponsors.

Εμείς μπορούμε να τους ενημερώσουμε για το που δίνουν τα λεφτά τους και να δούμε αν πραγματικά ενδιαφέρονται για «Έναν κόσμο καλύτερο για όλους», στέλνοντας μήνυμα στη σελίδα τους https://www.facebook.com/cosmote. Υπενθυμίζουμε δε ότι οι επισκέψεις σχολείων σε ζωολογικούς κήπους έχουν απαγορευτεί από το Υπουργείο Παιδείας https://www.infokids.gr/ypoyrgeio-paideias-apagoreyontai-oi/

«Keep the oil under the soil», ή Κίνημα Κοινωνικής Ανυπακοής στις εξορύξεις πετρελαίου

«Keep the oil under the soil»… Αφήστε το πετρέλαιο στο υπέδαφος ουρλιάζανε οι ακτιβιστές του μισού πλανήτη στο Παρίσι τον Δεκέμβριο 2015, λίγο πριν την έναρξη της Cop21, 21^ης Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή. Πρόκειται πια για την απτή πια ανάδειξη ενός παγκόσμιου κινήματος για την «Κλιματική Δικαιοσύνη», ενός πυκνού δικτύου υποκειμένων που υφαίνει τοπικές οντότητες και οργανώσεις του Βορρά και του Νότου του κόσμου.

Το Κίνημα Κοινωνικής Ανυπακοής και αντίστασης στις εξορύξεις πετρελαίου γεννήθηκε στο Εκουαντόρ, χώρα σαφώς εξαρτημένη από τον μαύρο χρυσό, όταν μπήκε στο στόχαστρο των εταιρειών εξόρυξης η περιοχή του πάρκου Γιασούνι, περιοχή φυσικού κεφαλαίου μεγάλης σπουδαιότητας. Ο αγώνας του Κινήματος να παραμείνει το πετρέλαιο στο υπέδαφος τροφοδοτούνταν από την άλλη οπτική του τρόπου πραγμάτωσης της ευημερίας σε αυτό τον κόσμο, εκείνη της da facto αναγνώρισης του οικολογικού χρέους και της θεσμικής προαγωγής των ανανεώσιμων και εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Σύνθημα του αγώνα το «γιασουνάρε» - ή αφήστε το πετρέλαιο στο υπέδαφος – και πρόταση του Η μη εξόρυξη του πετρελαίου θα αποτελούσε ένα πραγματικό κέρδος από την οπτική γωνία του φυσικού κεφαλαίου που θα σώζονταν και της σημαντικής ποσότητας εκπομπών θερμοκηπίου που θα εξοικονομούνταν, σε αντάλλαγμα των οποίων η διεθνής κοινότητα θα αναλάμβανε την δαπάνη της προστασίας του πάρκου και της προαγωγής των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Δυστυχώς, ο αγώνας δεν πέτυχε τον σκοπό του. Σήμερα, οι πολυεθνικές του πετρελαίου προχωρούν στις εξορύξεις στο υπέδαφος του πάρκου.

Επιχείρηση «Ελεύθερη Παραλία», ή η πολιτική στην υπηρεσία του πολίτη

του Ντανίλο Τονινέλλι, ιταλού Υπουργού Μεταφορών και Υποδομών

Οι παραλίες είναι όλων. Η θάλασσα είναι όλων. Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα της ελεύθερης χρήσης τους στο πλαίσιο του σεβασμού των νόμων αλλά και των κανόνων των συμβάσεων παραχώρησης που δημιουργούν πλούτο χάριν του δημόσιου χαρακτήρα του παράκτιου χώρου. Η νομιμότητα όμως δεν επιδέχεται εξαιρέσεις. Καμία κατάχρηση δεν θα γίνει πλέον ανεκτή. Με τα 5 αστέρια στην κυβέρνηση αλλάζει η μουσική και στις όμορφες ακτές μας.

Για αυτούς ακριβώς τους λόγους αποφάσισα να δώσω ιδιαίτερη προσοχή στην πολύτιμη δράση της Ακτοφυλακής μας που ενεργεί εν ήδη δικαστικής αστυνομίας. Αναφέρομαι στην επιχείρηση «ελεύθερες παραλίες». Αναφέρομαι σε μια υπέρογκη προσπάθεια που εκκινεί από την Γενική Διοίκηση Λιμενικών Αρχών και εμπλέκει 15 περιφερειακές διοικήσεις του Σώματος και περισσότερα από 300 τοπικές διοικήσεις. Εφέτος, από την τελευταία εβδομάδα του Ιουλίου έως τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου, άνδρες και γυναίκες αυτού του πολύτιμου Σώματος Ακτοφυλακής, πραγματοποίησαν περισσότερους από 5.000 ελέγχους επιβάλλοντας πρόστιμα της τάξης των 170.000 ευρώ. Διαπιστώθηκαν 385 παραβάσεις και κατασχέθηκαν 12.000 παράνομες εγκαταστάσεις. Με λίγα λόγια, δόθηκαν στην ελεύθερη χρήση των πολιτών 250.000 τετραγωνικά μέτρα παραλίας.

Η όλη επιχείρηση, την οποία θέλησα σθεναρά, εμπίπτει στη δράση «Ασφαλής Θάλασσα 2018» που θα πραγματοποιεί η Ακτοφυλακή τους θερινούς μήνες με στόχο την νομιμότητα, την ασφάλεια και την εγγύηση της ορθής και αβασάνιστης απόλαυσης της θάλασσας από όλους, μαζί με την διασφάλιση της έγκαιρης επέμβασης του Σώματος σε περίπτωση ανάγκης, όπου χρειαστεί.

Επιπλέον, για την περαιτέρω ευαισθητοποίηση του πολίτη ως προς τα δικαιώματα του αναφορικά με τη χρήση της παραλίας, θα ξεκινήσει σύντομα μία ad hoc επικοινωνιακή εκστρατεία από μέρους του Υπουργείου μου ενώ, μέσω της κατάλληλης νομοθετικής αλλαγής, θα ενισχύσουμε περαιτέρω την πληροφόρηση του πολίτη έτσι ώστε να μπορεί να απολαμβάνει κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πανέμορφη ακτογραμμή μας και την κρυστάλλινη θάλασσα μας.

Οριζόντιος βομβαρδισμός στο βυθό των θαλασσών μας, μεταξύ Αδριατικής και Ιονίου

Η Greenpeace Italia για τα καταστροφικά αποτελέσματα των υποθαλάσσιων ερευνών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων

Η απειλή των πετρελαιάδων για τις θάλασσες μας – πανταχού παρούσα τα τελευταία χρόνια –μετακομίζει τώρα και στο Ιόνιο, στα ανοικτά της Σάντα Μαρία της Λέουκα. Πρόκειται για μία περιοχή που έχει χαρακτηριστεί ως EBSA - Ecologically or Biologically Significant Marine Area - περιοχή πολύτιμη για το θαλάσσιο οικοσύστημα στο σύνολο του σύμφωνα με την Σύμβαση για την Βιολογική Ποικιλότητα – Convention on Biological Diversity – CBD.

Αυτό καταγγέλλει η Greenpeace Italia σε μία νέα έκθεση με τίτλο «Πολύς θόρυβος για το τίποτα. Ακόμα μια επίθεση των «air gun» στις θάλασσες μας, μεταξύ Αδριατικής και Ιονίου».

Η αναζήτηση/έρευνα νέων κοιτασμάτων υγρών και αέριων υδρογονανθράκων στους βυθούς των θαλασσών μας προάγεται από την Edison S.p.A. και προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί ακόμη μια φορά με την τεχνική του «air gun». Η τεχνική του «air gun» συνίσταται στη χρήση μηχανισμού παραγωγής κυμάτων κρούσης, των οποίων αναλύεται η αντανάκλαση στο βυθό για να διαπιστωθεί η ύπαρξη ή μη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Για την αναζήτηση ενός κοιτάσματος χρησιμοποιούνται δεκάδες μηχανισμοί, διατεταγμένοι σε δύο σειρές και σε βάθος μεταξύ 5 και 10 μέτρων. Η λειτουργία τους παράγει συνεχείς βίαιες εκρήξεις ανά 10 με 15 δευτερόλεπτα για ολόκληρες εβδομάδες. Ο θόρυβος που προκαλούν είναι τουλάχιστον διπλάσιος από εκείνο ενός τζετ κατά την απογείωση.

Όταν η συμφορά χτυπάει την πόρτα του γείτονά, σε λίγο θα έρθει και στην δικιά σου πόρτα…

Παρατηρώντας τις παρεμβάσεις κάποιων με στόχο την αλλαγή του τουριστικού χαρακτήρα και της πολιτιστικής ταυτότητας της Νοτίου Λακωνίας, με πρώτες εκείνες της εγκατάστασης ανεμογεννητριών στα δάση του Πάρνωνα και της κατασκευής υπέργειου δικτύου μεταφοράς υπερυψηλής τάσης, συνειδητοποιούμε τις ολέθριες συνέπειες που θα έχουν για την τοπική κοινωνία και την τοπική οικονομία.

- Κατά πρώτο λόγο, οι παραπάνω παρεμβάσεις θα αλλοιώσουν τη φυσιογνωμία του κάστρου της Μονεμβασιάς. Σύμφωνα με μελέτη, αυτό θα επιφέρει μεσοπρόθεσμα (σε 2-3 έτη) μείωση του τουριστικού ρεύματος κατά 40% και μακροπρόθεσμα έως και κατά 80%. Οι συνέπειες τους δεν θα μείνουν μόνο στη μείωση του αριθμού των επισκεπτών αλλά θα επεκταθούν και σε μείωση του αντιτίμου της φιλοξενίας. Ήδη τουριστικοί οργανισμοί εξωτερικού έχουν εκφράσει τον προβληματισμό τους σχετικά με την δυνατότητα να κατευθύνουν πακέτα υψηλού τουρισμού στην περιοχή.

- Κατά δεύτερο λόγο, ουσιαστικά ακυρώνουν την προσπάθεια αναβάθμισης της τοπικής οικονομίας που έμοιαζε να βαδίζει σε καλό δρόμο με την απευθείας σύνδεση Μονεμβάσιας-Νεάπολης-Ελαφοννήσου μέσω του νέου δρόμου.

Οι επιπτώσεις των παρεμβάσεων θα αποτρέψουν επενδύσεις αρκετών εκατοντάδων εκατομμυρίων που αναμένονται στην περιοχή κατά την επόμενη δεκαετία και θα προκαλέσουν πρωτοφανή οικονομική ύφεση δεδομένου ότι ο τουριστικός κλάδος θα υποστεί σημαντική κάμψη. Αξίζει να σημειωθεί:

α. Οι επιπτώσεις των παρεμβάσεων θα αγγίξουν και την Σπάρτη και την βόρεια Λακωνία , αφού θα μειωθεί η κίνηση επισκεπτών με συγκεκριμένες ανάγκες που ικανοποιεί η Νότια Λακωνία, στην οποία θα αφιέρωναν κάποιες διανυκτερεύσεις, αλλά και άλλες που ικανοποιεί η Σπάρτη.

β. Αναφορικά με τη δημόσια υγεία, οι επιπτώσεις τους κινούνται στην σφαίρα των γνωστών πλέον προβλημάτων της ακτινοβολίας και των ρύπων των υποσταθμών και των δικτύων υπερυψηλής τάσης όταν βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των 5 χιλιομέτρων από κατοικημένη περιοχή.

Το παράδειγμα του Τσίπρα : στο ευρώ δεν υπάρχει χώρος για την αριστερά

Διορατικό ή προφητικό; Μάλλον απόρροια κοινού νου και ειλικρινούς κατάθεσης ουσιαστικής γνώσης των πραγμάτων, το άρθρο σκιαγραφεί από τον μακρινό Ιούνιο 2015 τις αιτίες και την κατάληξη της ελληνικής περιπέτειας έτσι όπως την ζούμε ακόμη και σήμερα - Από: εφ. «Il Fatto Quotidiano», 6 Ιουνίου 2015

Η ελληνική κρίση έδωσε στους πολιτικούς μας τρία σημαντικά μαθήματα που, όπως φαίνεται, είναι καταδικασμένα να πέσουν στο κενό της βαθιάς τους άγνοιας. Κρίμα, γιατί η κατανόηση τους θα ήταν κατά κύριο λόγο προς το συμφέρον τους.

1. Το πρώτο μάθημα είναι ότι στο ευρώ δεν υπάρχει χώρος για την «αριστερά». Το γνωρίζανε πολύ καλά οι ιταλοί κομμουνιστές της δεκαετίας του ’70. Ο Μάρκο Παλόμπι έφερε στο φως, στο φύλλο της 19 Μάιου 2014, τις λέξεις με τις οποίες ο Λουτσιάνο Μπάρκα σμίλεψε το 1978 το άλφα και το ωμέγα του σχεδίου της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης : «Ευρώπη ναι, Ευρώπη όχι, η ουσία είναι ότι το όλο σχέδιο αποτελεί μια προσπάθεια συγκάλυψης μιας αντεργατικής, αποπληθωριστικής, πολιτικής ύφεσης».

- Στην περίπτωση των ευέλικτων συναλλαγματικών ισοτιμιών, οι ανισορροπίες μεταξύ των χωρών θεραπεύονται μέσω της ανατίμησης της ισχυρής χώρας, το νόμισμα της οποίας είναι φυσιολογικά ισχυρό καθόσον έχει υψηλή ζήτηση για ευνόητους εμπορικούς και χρηματοπιστωτικούς λόγους.

- Στην περίπτωση όμως των σταθερών συναλλαγματικών συναλλαγών δεν ισχύει ο παραπάνω μηχανισμός και οι όποιες ανισορροπίες θεραπεύονται μέσω της ανεργίας στην ασθενέστερη χώρα.

Αυτό ακριβώς εξυπηρετεί και η λιτότητα : μειώνοντας τις δαπάνες και αυξάνοντας τους φόρους, η κυβέρνηση της ασθενέστερης χώρας εξαναγκάζει τις επιχειρήσεις ή να απολύσουν ή να χρεοκοπήσουν, στοχεύοντας στον εξαναγκασμό των ανέργων να αποδεχτούν μία νέα θέση εργασίας με χαμηλότερο μισθό και, έτσι, να καταστήσουν την χώρα περισσότερο ανταγωνιστική και ανταποκρινόμενη στις οικονομικές απαιτήσεις της ισχυρότερης. Όποιος θέλει το ευρώ, έτσι ως έχει, θέλει την λιτότητα, με λίγα λόγια την ανταγωνιστική ανεργία που χρησιμεύει σαν μοχλός υποτίμησης της θέσης εργασίας. Δεν φαίνεται και πολύ «αριστερό» αυτό…

Η ελληνική κρίση έφερε στο φως ακριβώς αυτό το σημείο. Όπως είπε ο Σόιμπλε στην «Zeit» στις 28 Μάιου (2015) αναφερόμενος στον Τσίπρα, το να κρατήσεις το ευρώ αλλά να μην θέλεις τις μεταρρυθμίσεις «pass nicht zusammen», δεν στέκει, είναι ασυμβίβαστα το ευρώ και η άρνηση της λιτότητας. O Σόιμπλε λέει τα παραπάνω για το ίδιο λόγο που έλεγε όσα έλεγε ο Μπάρκα το 1978 ή ο Πιερλουίτζι Μπερσάνι στην εφημερίδα «Sole 24 Ore» στις 9 Αυγούστου 2012 : «είμαστε πιστοί στο ευρώ, πιστοί στην Ευρώπη της αυστηρότητας και της πειθαρχίας». Η ελληνική κρίση βάζει το τελευταίο καρφί στην κάσσα των όσων διακήρυσσαν ότι «είναι δυνατό ένα άλλο ευρώ».

Γιόζεφ Στίγκλιτς : Είναι δυνατή η διάσωση του ευρώ;

Από : επιθ. «MicroMega», 16 Ιουνίου 2018

Δεν θα αποτελούσε παράδοξο μία νέα κρίση του ευρώ. Η Ιταλία - τρίτη οικονομική δύναμη της ευρωζώνης - διάλεξε μια κυβέρνηση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ευρω-σκεπτικιστική, πράγμα που δεν πρέπει να εκπλήσσει. Η ιταλική αντίδραση αποτελεί ένα ακόμη προβλεπόμενο επεισόδιο του πολυετούς δράματος μιας κακοσχεδιασμένης συμφωνίας, με την Γερμανία να εμποδίζει όλες τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και να επιμένει σε πολιτικές που επιδεινώνουν τα προβλήματα στο πλαίσιο μιας ρητορικής που φαίνεται να χρησιμοποιείται με στόχο την πρόκληση αντιδράσεων.

Η Ιταλία άρχισε να πηγαίνει άσχημα με την είσοδο στο ευρώ. Το πραγματικό ΑΕΠ της – προσαρμοσμένο στον πληθωρισμό – το 2016 ήταν το ίδιο με εκείνο του 2011. Ούτε και η ευρωζώνη όμως τα πήγε καλύτερα. Από το 2008 έως το 2016 το συνολικό πραγματικό ΑΕΠ της αυξήθηκε μόλις κατά 3%. Ετσι, ενώ το ΑΕΠ των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν μόλις κατά 13% μεγαλύτερο εκείνου της ευρωζώνης το 2000 - ένα χρόνο μετά την υιοθέτηση του ευρώ – έφθασε να το υπερβαίνει το 2016 κατά 26%. Μετά δε από μία πραγματική αύξηση της τάξης του 2,4% κατά το 2017 – μη αρκετού για να εξισορροπήσει τις ζημιές της προηγούμενης δεκαετίας - η οικονομία της ευρωζώνης φαίνεται να μπαίνει σε νέες περιπέτειες.

Εάν μία χώρα δεν πηγαίνει καλά φταίει η χώρα, εάν πολλές χώρες δεν πάνε καλά το φταίξιμο είναι του συστήματος. Όπως έγραψα στο βιβλίο μου «Το ευρώ : πως το κοινό νόμισμα απειλεί το μέλλον της Ευρώπης», το «σύστημα ευρώ» έχει σχεδιαστεί ουσιαστικά για να αποτύχει. Αφαίρεσε από τις κυβερνήσεις την διαχείριση των βασικών μηχανισμών προσαρμογής – επιτόκια και συναλλαγματικές ισοτιμίες – και αντί να δημιουργήσει νέες θεσμικές δομές, σε στήριξη των χωρών που βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν πολυποίκιλες καταστάσεις, επέβαλλε περιορισμούς βασισμένους σε ξεπερασμένες πολιτικές και οικονομικές οπτικές γύρω από το έλλειμμα, το χρέος και τις διαρθρωτικές πολιτικές. Υποτίθεται ότι το ευρώ θα έφερνε διάχυτη ευημερία που θα αύξανε την αλληλεγγύη και θα ενίσχυε τον στόχο της ευρωπαικής ολοκλήρωσης. Στην πραγματικότητα έδρασε αντίθετα επιβραδύνοντας κάθε ανάπτυξη και διασπίροντας διχόνοια.