Διακήρυξη συγκρότησης Περιφερειακής Παράταξης Αττικής

Για ένα μοντέλο Αειφόρου Περιφερειακής Ενότητας, Αυτόνομης, «Οικονομικής», Αλληλέγγυας, Συμμετοχικής, Αυτοβιώσιμης

40 χρόνια μετά την έναρξη της διαδικασίας διαμόρφωσης της σύγχρονης Περιφέρειας, και της αμφισβήτησης της έννοιας της «ανάπτυξης», η Ευρωπαϊκή Περιφέρεια προβάλλεται πλέον ως «πολιτικός πρωταγωνιστής» και «πρωταγωνιστής πολιτικών» αναφορικά με την διαδρομή προς την «Οικολογική Μετάβαση», ως οικονομικός πρωταγωνιστής της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας αλλά και ως ενεργό υποκείμενο των πολιτικών βιώσιμης ευημερίας και πρωταγωνιστής της γεωπολιτικής σκηνής.

Κατά την Ευρωπαϊκή Ένωση η Περιφέρεια αποτελεί τον κύριο υποκείμενο ανάθεσης των πολιτικών βιώσιμης ευημερίας σε επίπεδο τοπικής κλίμακας. Όχι τυχαία, το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο διαμορφώνεται πλέον στην κατεύθυνση της μεταβίβασης των εξουσιών από το κέντρο στις Περιφέρειες και στις περιφερειακές αυτοδιοικήσεις. Η Περιφέρεια δεν θεωρείται ως το απλό υπόβαθρο επεμβάσεων και παρεμβάσεων αλλά ως κύριος χώρος και ενεργός πρωταγωνιστής της χειροπιαστής διασφάλισης ενός αειφόρου μέλλοντος. Σε αυτό το πλαίσιο, ελπιδοφόρας διαδρομής, η Ελληνική Περιφέρεια παραμένει, δυστυχώς, ο θλιβερός κομπάρσος, τόσο στο επίπεδο της αναγκαίας πλέον αυτονομίας – δομής, αρμοδιοτήτων, πολιτικής και λειτουργίας - όσο και στο επίπεδο των πολιτικών της, κυρίως ως προς την απαιτούμενη οικολογική μεταστροφή, την βιώσιμη ευημερία και, εν τέλει, την υψηλή ποιότητα ζωής. 

Παρά τις προσπάθειες που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’80 και άρχισαν να υλοποιούνται στις αρχές του ’90, η έννοια της Περιφέρειας παραμένει σχεδόν ανεξερεύνητη στη χώρα μας. Ταυτίζεται ως επί το πλείστον με εκείνη μιας αποκεντρωμένης διοικητικής υπηρεσίας και «τμήμα της επικράτειας εντός του οποίου ασκείται η αποφασιστική και συντονιστική αρμοδιότητα του Κράτους».

Η κεντρική διακυβέρνηση παραμένει το επιτελικό στρατηγείο με συντονιστικό, παρεμβατικό και ελεγκτικό ρόλο ως προς την λειτουργία της Περιφέρειας η οποία, ουσιαστικά, αποτελεί εκτελεστικό της όργανο, με ελάχιστα – ή και ανύπαρκτα - περιθώρια διοικητικής, οικονομικής και πολιτικής αυτονομίας. Οι προβλεπόμενες από το Σύνταγμα «αποφασιστικές αρμοδιότητες για την εκπλήρωση του σκοπού της τοπικής ανάπτυξης» αποτελούν ακόμη «γράμμα κενό περιεχομένου» και η περιφερειοποίηση, η περιφερειακότητα, ο περιφερισμός και οι πολιτικές που προϋποθέτουν και προάγουν, θέματα ανάλυσης φιλολογικής βραδιάς. «Πρακτική συνέπεια του τρόπου σχεδιασμού και λειτουργίας του όλου οργανικού μορφώματος της κρατικής διοίκησης – κεντρικής, περιφερειακής και τοπικής – είναι η κρίση αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας που διέρχεται σταδιακά, όλα τα επίπεδα αλλά και κάθε ένα ξεχωριστά… ». υπογραμμίζει πραγματεία επί του συγκεκριμένου θέματος. «… Η διοίκηση τότε, και οι διαιρέσεις της από μοχλοί και όπλα ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού μετατρέπονται σε εμπόδια και μέσα καθυστέρησης ή και οπισθοδρόμησης…». Αυτή ακριβώς είναι και η περίπτωση της Ελληνικής Περιφέρειας που τροφοδοτεί μία βαθιά «κρίση αντιπροσώπευσης», ή καταστροφικής έλλειψης αντιστοιχίας μεταξύ των κοινωνικών και περιβαλλοντικών δυναμικών του χώρου και της θέλησης ή και ικανότητας εκπροσώπησης τους από την θεσμική πολιτική.

Ως εκ τούτου

Εμείς, αδέσμευτοι ενεργοί πολίτες, φορείς και συλλογικότητες, της οικολογίας και της οικολογικής οπτικής, της συμμετοχικότητας και της περιεκτικής δημοκρατίας, της διαγεννεακής - κοινωνικής και περιβαλλοντικής - υπευθυνότητας και δικαιοσύνης, του αποκεντρωτισμού, της αξίας της τοπικότητας και της οικονομίας των συλλογικών αγαθών, αντίθετοι στην επικυριαρχία του οικονομισμού, του συγκεντρωτισμού και της αποκλειστικής δημοκρατίας, στην οπτική της «επιβολής» του τεχνητού στο φυσικό και του υλικού στο αξιακό, της αναγωγής της πραγματικότητας σε «νεκρή φύση» - παρατηρήσιμης «απέξω» και από μακριά - της περιβαλλοντικής καταβαράθρωσης και της νεκρής ιδεολογίας της «συνεχούς ανάπτυξης».

κρίνουμε περισσότερο από αναγκαίο

την αναδιατύπωση της έννοιας, της δομής, των αρμοδιοτήτων και της λειτουργίας της Ελληνικής Περιφέρειας, στα χνάρια του σύγχρονου προφίλ της Ευρωπαικής Περιφέρειας, σύμφωνα με τις νεώτερες οπτικές περί περιφερειοποίησης, περιφεριακότητας και περιφερισμού και στην κατεύθυνση της «Οικολογικής Μετάβασης», για την δημιουργία ενός νέου θεσμικού μοντέλου οικολογίας της αυτοδιοίκησης, αυτόνομου και «οικονομικού», αλληλέγγυου, συμμετοχικού, και εν δυνάμει αυτό-βιώσιμου, του μόνου ικανού να διασφαλίσει βιώσιμη ευημερία σε περιβάλλον τριπλής, οικονομικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής, κρίσης.

Εμείς, αδέσμευτοι ενεργοί πολίτες, φορείς και συλλογικότητες, της οικολογίας και της οικολογικής οπτικής, αποφασίζουμε την σύσταση της «Οικολογικής Συμμαχίας», «ανοικτής» Περιφερειακής Παράταξης, με στόχο την συστηματική παρέμβαση στα περιφερειακά δρώμενα, την άμεση κατάρτιση ψηφοδελτίου για τις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαίου 2019 για την Περιφέρεια Αττικής και την συστηματική προσπάθεια επίτευξης των παραπάνω. 

«Η μετα-αναπτυξιακή κατάσταση, την οποία έφερε η οικονομική κρίση, επιβάλλει ριζική αλλαγή στρατηγικών οπτικών με αφετηρία αυτό το οποίο μας είναι πλησιέστερο: τον τόπο στον οποίο ζούμε και από τον οποίο, παράδοξα, βρισκόμαστε ολοένα και πιο αποξενωμένοι…», υπογράμμιζε προ καιρού ο Αλμπέρτο Μανιάγκι. «Η υπαρξιακή μας διάσταση βρίσκεται πλέον σε προχωρημένο στάδιο «από-τοπικοποίησης». Χάνουμε διαρκώς σημαντικά κομμάτια των υλικών και συμβολικών της δομών, ενώ το μόνο αυθεντικά συνεργικό έργο τέχνης, το οποίο είναι ο χώρος - προϊόν ζωντανού διαλόγου μεταξύ φύσης και κουλτούρας – υποβάλλεται σε μία συστηματική ερήμωση, μεταβαλλόμενο σε άμορφο υπόβαθρο «έργων» και λειτουργικών αναγκών εάν όχι και σε συλλέκτη δηλητηρίων. Αποτελεί πλέον ανάγκη ο επανασχεδιασμός του χώρου από την οπτική της από-αναπτυξιακής αυτοβιωσιμότητας, τώρα που η γιγάντωση του «ελλείμματος» έχει εστιάσει, καλύτερα από ποτέ, την επερχόμενη καταστροφή. Την απαραίτητη προϋπόθεση συνιστά η σφυρηλάτηση μιας «συνείδησης του τόπου και της τοπικότητας» - της γειτονιάς, του δήμου, της πόλης, του τοπίου, της βιο-περιοχής - με στόχο της διαφύλαξη των κοινών αγαθών, των αστικών, περιαστικών και αγροτικών τοπίων, της τοπικής παραγωγής, της τοπικής κουλτούρας και της τοπικής γνώσης, στα πλαίσια ενός κοινού ορίζοντα συμμετοχικότητας και αλληλεγγύης». Σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί και η σύσταση της «ανοικτής» Περιφερειακής Παράταξης, «Οικολογική Συμμαχία», με πρώτο βήμα την προσπάθεια μεταστροφής της Περιφέρειας και της Περιφέρειας Αττικής.

Στην πορεία προς τις εκλογές και μέχρι την ημερομηνία ανακήρυξης των συνδυασμών, η Περιφερειακή Παράταξη απευθύνει πρόσκληση προγραμματικής σύγκλισης προς άλλες οικολογικές και αυτοδιοικητικές δυνάμεις της Περιφέρειας Αττικής, όπως και προς κινήσεις πολιτών και συλλογικότητες κοινωνικού, οικολογικού και πολιτιστικού χαρακτήρα.

Φίλιππος Δραγούμης
Γιώργος Δημητρίου
Ευάγγελος Σπινθάκης
Ροδούλα Κωνσταντινίδου
Ιάσων Χανδρινός
Βασίλης Ζομπανάκης
Άγγελος Τρωιάνος
Δημήτρης Θεοδοσόπουλος
Μαργαρίτα Σπηλιοπούλου
Γιώργος Πασχαλίδης
Αλέξανδρος Παγουλάτος
Νίκος Τσάμης
Μιχάλης Βώκος
Χαρίκλεια Χάρις
Οδυσσέας Ρομπάκης
Τριαντάφυλλος Σουργιαδάκης
Αλέξανδρος Αργυρόπουλος
Αλέξανδρος Γερασιμίδης
Παναγιώτης Γιολδασέας
Άγγελος Σπυρόπουλος
Ιωάννα Περαντινού
Γιάννης Νέστορας
Ελένη Αλεξοπούλου
Κώστας Καραβασίλης
Δώρα Ιππίκογλου

Φραγκίσκα Ροδίτου

Δημήτρης Κιμουλιάτης

Κατερίνα Αγλαμίση

Στέλιος Παναγιωτίδης

Στέλιος Αγγελής

Με την στήριξη : 

Ομάδα Οικολογικού Ακτιβισμού «Πράσινοι Γρύλοι» 

Ενιαίο Οικολογικό Κέντρο Μεσογείων & Μεταμόρφωσης 

Δίκτυο Δημοτικών Παρατάξεων «Πράσινο – Για την Οικολογία» 

Ελληνικό Δίκτυο για την Αποανάπτυξη 

Μικρογεωγραφίες 

Αθήνα, Φεβρουάριος 2019

Οικολογική Συμμαχία για την Περιφέρεια Αττικής

contact@oikologiki.symmaxia.gr

-----------------------------

Για μια δίκαιη «Οικολογική Μετάβαση»

Η τριπλή οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση που μαστίζει τις δυτικο-ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι στην ουσία κρίση αντιπροσώπευσης, κρίση πολιτικής και πολιτικού προσωπικού, κρίση φιλοδοξίας και αξιοπιστίας. Από αυτή την οπτική γωνία, η περιβαλλοντική κρίση και ειδικότερα η μάχη ενάντια στην κλιματική αλλαγή και τις επιπτώσεις της, υποδεικνύουν το μόνο μοντέλο αντιμετώπισης της κρίσης ως δίπολο :

- μιας δίκαιης μεταστροφής της παγκόσμιας οικονομίας και,

- της διεθνούς, πολυμερούς, συνεργασίας μέσω κοινών κανόνων.

Η πολιτική οφείλει να ανακτήσει το πνεύμα της ιστορικής 21^ης Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης για το Κλίμα του Παρισιού, από την σκοπιά της τεράστιας επιτυχίας της σύγχρονης πολυμερούς διπλωματίας και να το θέσει ως βάση ενός μακρόπνοου, συνεκτικού, πολιτικού σχεδίου, με επίκεντρο την «Οικολογική Μετάβαση».

Για μία δίκαιη «Οικολογική Μετάβαση»

Η ανάγκη της επείγουσας αντιμετώπισης της υπερθέρμανσης του πλανήτη, της μόλυνσης του εδάφους, των θαλασσών και της ατμόσφαιρας προσανατολίζουν στην ριζική αλλαγή πολιτικού παραδείγματος για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών τον 21^ο αιώνα και θέτουν το εξής ερώτημα : Θα μπορέσουμε να διαχειριστούμε ομαλά την «Οικολογική Μετάβαση» ή οι ανεξέλεγκτες αλλαγές, όπως η επιδείνωση των κλιματικών επιπτώσεων, οι βαθιές τεχνολογικές αλλαγές, η μαζική μετανάστευση, ή και η κατάρρευση χωρών παραγωγών υδρογονανθράκων, θα μας ωθήσουν σε μία κατάσταση εντονότερων διαταραχών και μεγαλύτερης αστάθειας;

Η πολιτική οφείλει να απαντήσει σε αυτή την πρόκληση με πλήρη επίγνωση ότι η ομαλή και δίκαιη οικολογική μετάβαση της παγκόσμιας οικονομίας δεν είναι μόνο δυνατή αλλά και μονόδρομος για την διατήρηση αξιών όπως η ειρήνη, η κοινωνική δικαιοσύνη, η περιβαλλοντική δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία και η ελευθερία.

«Οικονομική Μετάβαση» στην Οικολογία

Η «Οικολογική Μετάβαση» στην Πραγματική Οικονομία είναι ουσιαστικά αδύνατη δίχως την «Οικονομική Μετάβαση» στην Οικολογία, με λίγα λόγια δίχως την οικονομική προσέγγιση της οικολογικής οπτικής.

Η οικονομική προσέγγιση της οικολογικής οπτικής αποδεικνύει ως ανυπόστατη την πεποίθηση ότι οι επιλογές οικολογικού χαρακτήρα είναι ακριβότερες από αυτές που θεμελιώνονται αποκλειστικά και μόνο στην αναζήτηση και στην μεγιστοποίηση του κέρδους, ανεξάρτητα από τις περιβαλλοντικές τους επιπτώσεις. Παράλληλα, εξαϋλώνει και κάθε νόημα της «αρχέγονης» αντιπαλότητας μεταξύ δίκαιου εργασίας και δίκαιου περιβάλλοντος, στην οποία θεμελιώθηκαν και θεμελιώνονται οι περιβαλλοντοκτόνες απόψεις και πρακτικές πολιτικών, συνδικαλιστών, επιχειρηματιών και παραγωγών, με αποκλειστικό σκοπό το κέρδος. Μέσω της οικονομικής προσέγγισης της οικολογικής οπτικής διασφαλίζονται αμφότερα - δίκαιο εργασίας και δίκαιο περιβάλλοντος -καθόσον οι επιλογές μεθόδων που μειώνουν δραστικά αναποτελεσματικότητα, σπατάλες και εκπομπές, συμβάλλουν τεκμηριωμένα στην αύξηση κέρδους, θέσεων εργασίας και προστασίας περιβάλλοντος.

Ευημερία και Ισότητα σε μια Βιώσιμη Ευρώπη

Από : https://www.businessnews.gr/article/127244/ekthesi-gia-tin-eyimeria-kai-isotita-se-mia-viosimi-eyropi

Με κεντρικό μήνυμα πως μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή για όλους τους πολίτες, παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η Έκθεση της Ανεξάρτητης Επιτροπής για την «Ευημερία και Ισότητα σε μια Βιώσιμη Ευρώπη» - Report of the Independent Commission on Sustainable Equality- ISCE - μια Πρωτοβουλία της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.

Η Έκθεση για την «Ευημερία και την Ισότητα σε μια βιώσιμη Ευρώπη» προωθεί ένα νέο μακροπρόθεσμο όραμα για μια Ευρώπη βιώσιμη, δίκαιη και δημοκρατική, μέσω δέσμης 100 υλοποιήσιμων πολιτικών η οποία βασίζεται στη δέσμευση εφαρμογής των «Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης» του ΟΗΕ από τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι προτεινόμενες πολιτικές στοχεύουν στην ενδυνάμωση της συμμετοχής των πολιτών στη λήψη και υλοποίηση των αποφάσεων, στην αναμόρφωση της λειτουργίας των αγορών, στην προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης για όλους, στην διασφάλιση της οικολογικής και κοινωνικής προόδου και στη ριζική αλλαγή του συστήματος διακυβέρνησης της Ευρώπης, ώστε να υπάρξουν προϋποθέσεις αλλαγής των πολιτικών που υιοθετούνται τόσο από τα κράτη –μέλη όσο και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η Επιτροπή παρακινεί τις προοδευτικές δυνάμεις να ενωθούν σε αυτή την κατεύθυνση εν όψει της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου 2019-2024.

Η Ανεξάρτητη Επιτροπή για την «Ευημερία και Ισότητα σε μια Βιώσιμη Ευρώπη» συστάθηκε τον Απρίλιο 2018 προκειμένου να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις και στις αυξανόμενες ανισότητες στην Ευρώπη μέσω συγκεκριμένων πολιτικών προτάσεων.

Το 2016 σχεδόν το ένα τέταρτο του Ευρωπαϊκού πληθυσμού ζούσε στα όρια της φτώχειας, ή του κοινωνικού αποκλεισμού, ενώ το 5% των πιο πλουσίων Ευρωπαίων κατείχε το 40% του συνολικού ιδιωτικού πλούτου. Η κλιματική αλλαγή, οι εισοδηματικές ανισότητες και οι ανισότητες στην κατανομή της δύναμης, έχουν επιτείνει την περιβαλλοντική υποβάθμιση η οποία με τη σειρά της έχει διογκώσει τα κοινωνικά προβλήματα. Το μοντέλο ανάπτυξης που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα είναι μη βιώσιμο και οφείλουμε να το αλλάξουμε. Για να γίνει βιώσιμο χρειάζονται ριζοσπαστικές αλλαγές στις πολιτικές που εφαρμόζουμε, στους κανόνες που θεσπίζουμε και στο σύστημα διακυβέρνησης που έχουμε υιοθετήσει. Μόνο τότε μπορεί να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης, να μειωθούν οι αυξανόμενες ανισότητες, να αποκτήσουν φωνή οι πολλοί και η Ευρώπη να καταστεί βιώσιμη και δημοκρατική.

Η ταπεινωμένη οικονομία ως γραμματική της πολιτικής

Από : Eloi Laurent, «Οικονομικές μυθολογίες»*

«Το χρέος ως κριτήριο καταγγελίας της χρεωκοπίας ενός κράτους δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ποτέ στο πλαίσιο μιας επιχείρησης. Και αυτό διότι το κρατικό χρέος ενέχει σημαντικής κοινωνικής διάστασης και ανταποκρίνεται και σε παιδεία, σε υγεία και σε κατοικία… Αυτό είναι και ένα από τα πολλά παραδείγματα της ζημιάς των οικονομικών μυθολογιών που συμβάλλουν, εν κατακλείδι, στην υπονόμευση της δημοκρατίας.»

------------------------------------

Όπως σε κάθε μορφή μοιρολατρικής πίστης, η οικονομία έχει αναδειχθεί σήμερα ως η αποκλειστική καθοδηγητική και συντακτική ιδεολογία της πολιτικής, η οποία επιβάλλει στον πολίτη συμπεριφορικούς περιορισμούς βάσει των πολιτικών της αποφάσεων, υπό την απειλή «τρομερών τιμωριών» σε περίπτωση μη άκριτης συμμόρφωσης σε αυτές. Η οικονομία και οι οικονομικές επιστήμες αναδείχθηκαν, ουσιαστικά και πρακτικά, ως η σύγχρονη «γραμματική της πολιτικής».

Με τη χρήση της οικονομίας ως γραμματικής της δημόσιας επικοινωνίας, η πολιτική μπορεί να εκφράζεται και να λαμβάνει θέση επί παντός επιστητού αλλά πάντα με την προϋπόθεση της οικονομικής της επαλήθευσης, πλέκοντας έτσι «μυθολογία, συλλογική πεποίθηση και κοινό «πιστεύω» σε σύνολο συλλογικών παραστάσεων άξιων πίστης, τόσο ισχυρών όσο και αδιαμφισβήτητων», δίχως καμία κοινή ωφέλεια. Με την υποταγή της στο βασίλειο της οικονομικής μυθολογίας, η πολιτική ελπίζει να αποκτήσει την απαραίτητη νομιμοποίηση των πολιτικών της αποφάσεων εξαιτίας της συνεχώς αυξανόμενης δυσπιστίας που της προσδίδει η ολοσχερής ανικανότητα αντιμετώπισης των μη βιώσιμων επιπτώσεων της εφαρμογής τους.

Οι 3 γεωργίες

Μανιφέστο για ένα αγρο-οικολογικό σύστημα *

Η γεωργική δραστηριότητα στάθηκε ικανή να ικανοποιήσει για αιώνες τις ανθρώπινες ανάγκες, σε επίπεδο διατροφής και πρώτης ύλης για άλλες χρήσεις, μέσω της οργανικής της σύνδεσης με την φύση, την ηλιακή ενέργεια, την ατμόσφαιρα, τους υδάτινους πόρους, τη γη και τα έμβια. Κάπως έτσι εξακολουθεί να υφίσταται ακόμη σε αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και της Ασίας.

Oι πανάρχαιοι δεσμοί της ανθρώπινης δραστηριότητας με τη φύση, τους κύκλους της και τα οικοσυστήματα της, διαρράγηκαν οριστικά kατά τους τελευταίους δύο αιώνες. Αιτία ο ελαύνων «εκσυγχρονισμός» υποσχόμενος την ικανοποίηση των βασικών αναγκών ενός ταχέως αυξανόμενου πληθυσμού, μέσω του εκβιομηχανισμού της γεωργίας, της κτηνοτροφίας και της αλιείας, παράλληλα με την δραστική μετάλλαξη του τρόπου επεξεργασίας και διανομής των τροφίμων. Ο εκβιομηχανισμός της διατροφικής παραγωγής θεμελιώθηκε στην μηχανοποίηση, στην χρήση χημικών ουσιών με τη μορφή λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων και στη γενετική επιλογή, με στόχο ποικιλίες ανθεκτικότερες και παραγωγικότερες, για να επιβληθεί γοργά σε χώρες με παράδοση – όπως εκείνες της Ευρώπης και της Αμερικής – με μία δυναμική ικανή να καταστείλει όλες τις αντιστάσεις. Η γεωργία μεταλλάχθηκε σε βιομηχανικό τομέα, δανειζόμενη από αυτόν την λογική της τυποποίησης, της ομογενοποίησης, της οικονομίας κλίμακας και της «ελαστικής» εργασίας του εργατικού δυναμικού της.

Στοπ στα αυγά από κλωβοστοιχίες στην Καλιφόρνια από το 2022

Υπερψηφίστηκε στην Καλιφόρνια νομοσχέδιο που προβλέπει την ολική απαγόρευση της διακίνησης των αυγών που προέρχονται από κλωβοστοιχίες από το 2022.

Το νομοσχέδιο κατατέθηκε από την διεθνή οργάνωση προστασίας των ζώων Human Society, με την υποστήριξη 600 κτηνιατρικών κλινικών και 100 αγροτικών παραγωγών της Καλιφόρνιας και προβλέπει τον ελάχιστο χώρο που απαιτεί η εκτροφή των ζώων, συμπεριλαμβανομένων των μοσχαριών, των χοίρων και των πουλερικών αυγοπαραγωγής. Παράλληλα, απαγορεύει την πώληση των προϊόντων τους στην περίπτωση που οι χώροι εκτροφής δεν ικανοποιούν τα κριτήρια που θεσπίζει.

Ο νόμος αποτελεί σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση της υιοθέτησης αγροτικών πρακτικών πολύ πιο αποτελεσματικών τόσο από την σκοπιά της ευζωίας των ζώων εκτροφής όσο και από εκείνη της υγείας του καταναλωτή καθώς η επιστημονική έρευνα έχει αποδείξει ότι η σαλμονέλα παρουσιάζεται πολύ λιγότερο σε ζώα ελεύθερης βοσκής.

Σημειωτέον ότι στην Ευρώπη αναμένεται από τον 1999 η εφαρμογή σχετικής απόφασης από όλα τα κράτη μέλη.

από: https://www.essereanimali.org, http://www.beppegrillo.it

«Πράσινη Μετάβαση»

Από την εποχή των οικονομικών κρίσεων στην εποχή ενός αειφόρου μέλλοντος

Η βαριά οικονομική κρίση που εκδηλώθηκε βίαια με την έκρηξη της χρηματοπιστωτικής, κερδοσκοπικής, φούσκας στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2008 και εξαπλώθηκε γοργά σε όλο τον κόσμο με την μορφή δραματικών επιπτώσεων στην πραγματική οικονομία, στο τραπεζικό σύστημα και στις επιχειρήσεις, στο εύρος της ύφεσης και στο ύψος της απασχόλησης. Η αντίδραση των χωρών που είχαν την δομική, την πολιτική και την οικονομική δυνατότητα, ήταν άμεση και επικεντρωμένη στους συμβατικούς στόχους της οικονομίας - βελτίωση ρευστότητας, κινητοποίηση των επενδύσεων, στήριξη των επιχειρήσεων, συγκράτηση της απασχόλησης - με αποτέλεσμα την προσωρινή αποσόβηση κινδύνων χρεωκοπίας.

Ο αντίκτυπος της οικονομικής κρίσης στην ήδη υπερχρεωμένη χώρα μας την καθήλωσε σε μία από τις κρισιμότερες καμπές της σύγχρονης ιστορίας της, φέροντας στην επιφάνεια τα βαθιά αίτια μιας υποβόσκουσας, μακροχρόνιας και πολυδιάστατης, κρίσης χρεωκοπημένων πολιτικών σε όλα τα επίπεδα : άθλια οικονομική πολιτική μέσω συνεχών δανεισμών, παντελής απουσία κοινωνικού ελέγχου στα κέντρα λήψης αποφάσεων, διάχυση εύκολου, μη παραγωγικού, χρήματος, προαγωγή μιας διαρκώς διογκούμενης ζήτησης, συνεχής αύξηση της απόστασης μεταξύ εσόδων και εξόδων, συνεχής αύξηση του ελλείμματος και, κατ’επέκταση του δημόσιου χρέους και, στο βάθος, διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας, ανίκανου πλέον του όποιου ανταγωνισμού.

Η επακόλουθη εκρηκτική κοινωνική κρίση ήταν αναπόφευκτη όπως αναπόφευκτη στάθηκε και η εξαΰλωση κάθε έννοιας περιβάλλοντος και περιβαλλοντικής πολιτικής : σε περιβάλλοντα χρεωκοπημένων πολιτικών και πολιτικής, η προσπάθεια διεξόδου από τις οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις χρεώνεται πάντα σε ότι πιο άμεσα και εύκολα μπορεί να εκμεταλλευθεί, στο περιβάλλον και στους φυσικούς και πολιτισμικούς του πόρους. Η απελπισμένη αναζήτηση λύσης στην πολλαπλή κρίση οδήγησε στην εύκολη διατήρηση προϋπαρχόντων περιβαλλοντοκτόνων βιομηχανικών δραστηριοτήτων και στη γοργή, αδιάκριτη και ολοκληρωτική, εκποίηση κοινών αγαθών και της φυσικής και πολιτισμικής κληρονομιάς της χώρας, προς οικονομική «αξιοποίηση» : τερατώδη ξενοδοχειακά συγκροτήματα σε αιγιαλούς και δάση, κολοσσιαίοι βιομηχανικοί αιολικοί σταθμοί ακόμη και σε προστατευόμενες περιοχές, η μισή χώρα τεμαχισμένη σε εν δυνάμει πετρελαιοοικόπεδα, παθητική διατήρηση των ορυχείων της Χαλκιδικής, παθητική διατήρηση της τριτοκοσμικής χωροταξίας των ιχθυοκαλλιεργειών, παθητική διατήρηση ξεπερασμένων, βαθιά αντι-οικολογικών, δραστηριοτήτων όπως η βιομηχανία γούνας, κ.α.

Το «κλείσιμο» της πρώτης δεκαετίας της οικονομικής κρίσης ανέδειξε μεν τις καταστροφικές δομικές συνέπειες της αυτονόμησης του χρηματοπιστωτικού τομέα και της υιοθέτησης χρεωκοπημένων, δημαγωγικών και λαϊκίστικων πολιτικών, αλλά άφησε να διαφανούν και το πραγματικά της αίτια στα όρια του παρωχημένου μοντέλου ανάπτυξης που ακολουθείται από την πρώτη βιομηχανική επανάσταση, υψηλής εντροπίας, το οποίο βλέπει οικονομία, κοινωνία και περιβάλλον σε μία χαώδη και διαρκώς αλληλο-υπονομευόμενη σχέση, με τελικό χαμένο την ποιότητα ζωής. Τα ερωτήματα πολλά και αμείλικτα:

- Τι είναι σε θέση να ανατρέψει την κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική παρακμή που έχει επιφέρει η νέο-φιλελεύθερη οπτική και τα εργαλεία της, ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός και η χρηματιστικοποίηση της οικονομίας;

- Ποιο το εργαλείο οριστικής απελευθέρωσης από την τραγική οικονομική ύφεση και τη σίγουρη οικονομική και περιβαλλοντική καταστροφής των κοινωνιών;

Το κολαστήριο της ιχθυοκαλλιέργειας

Από έρευνα της Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης «Essere Animali» *

Η γνώση του τι συμβαίνει στις ιχθυοκαλλιέργειες είναι σημαντική καθόσον μπροστά σε ένα πιάτο με ψάρι μας έρχεται στο νου η ψαρόβαρκα και τα δίκτυα της στην μέση του πελάγους, αγνοώντας την προέλευση του ψαριού, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έφθασε στο πιάτο μας αλλά και τα «κρυφά» της ποιότητας του.

Η εκτροφή ψαριού ακολουθεί τις ίδιες λογικές και ενέχει τις ίδιες προβληματικές με την εντατική, βιομηχανική, εκτροφή των πουλερικών και των χοίρων, αλλά με μία μεγάλη διαφορά : δεν υπάρχει κανένας, μα κανένας, νόμος σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης που να προστατεύει τα έμβια αυτού του είδους.

Η ιχθυοκαλλιέργεια αποτελεί τον τομέα της ζωοτεχνίας με την ταχύτερη ανάπτυξη. Το 1974 κάλυπτε ένα πενιχρό 7% της συνολικής ζήτησης ψαριού για να φθάσει το 39% το 2004 και το 51% σήμερα. Σε αυτή την ταχύτατη ανάπτυξη συνέδραμε η ραγδαία αύξηση ζήτησης και κατανάλωσης ψαριού σε παγκόσμιο επίπεδο - από τα 18 εκατομμύρια τόνους ετησίως το 1950 σε 104 εκατομμύρια τόνους το 2015 – με αποτέλεσμα την υπερεκμετάλλευση των ιχθυοαποθεμάτων που οδήγησε πολλά είδη στα όρια της εξαφάνισης και την αντικατάσταση τους, σε επίπεδο κατανάλωσης, με αντίστοιχα είδη εκτροφής – μόλις το 2014 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι το 96% των μεσογειακών ειδών αποτελούν αντικείμενο υπερβολικής εκμετάλλευσης.

Το σοβαρότατο πρόβλημα της ραγδαίας αύξησης της ζήτησης και των επακόλουθων σοβαρών επιπτώσεων της στην θαλάσσια βιοποικιλότητα δεν αντιμετωπίστηκε μέσω της πρόσκλησης ορθολογικής μείωσης της κατανάλωσης αλλά με την δημιουργία της ιχθυοκαλλιέργειας έτσι όπως την γνωρίζουμε σήμερα : κατασκευή τεράστιων δεξαμενών στην ξηρά, ή υπερμεγέθων κλουβιών στην θάλασσα, όπου αναπαράγονται και εκτρέφονται ψάρια. Πρόκειται για καθαρά εντατική, βιομηχανική, εκτροφή, ακόμη και με περισσότερα από 300.000 άτομα σε κάθε δεξαμενή ή κλουβί, σε περιβαλλοντικές συνθήκες που αγνοούν εμφανώς τις στοιχειώδεις συνθήκες ευζωίας τους. Έτσι, η επίλυση ενός προβλήματος γνήσια οικολογικού χαρακτήρα έγινε η αιτία δημιουργίας ενός άλλου, καθαρά ηθικού.